Profilo di JumjakJumjak spaceFotoBlogElenchiAltro Strumenti Guida
Nessun elenco musica in questo Windows Live Spaces.

Jumjak

Nessun elemento ancora aggiunto.
La rete di amici di questo contatto è vuota o privata.

Jumjak space

23 settembre

หรือ อย่างใดอย่างหนึ่ง

 

หรือ อย่างใดอย่างหนึ่ง

สยามฯ เล็กลงหรือผมโตขึ้น

a day เนื้อหาแย่ลงหรือผมได้อ่านนิตยสารมากขึ้น

FAT เด็กลงหรือผมโตขึ้น

ศิลปินทำเพลงง่ายลงหรือผมฟังเพลงยากขึ้น

ผมไม่ดูหนัง GTH หรือผมดูหนังที่ house บ่อยขึ้น

ผมผูกพันกับเพื่อนใหม่มากขึ้นหรือผมห่างจากเพื่อนเก่านานขึ้น

ผมเลิกเล่นฟุตบอลหรือผมไม่มีเพื่อนเล่นฟุตบอล

ผมเลิกเล่นกีตาร์หรือไม่มีคนฟังผมเล่นกีตาร์

ผมกลับบ้านบ่อยขึ้นหรือผมคิดถึงแม่มากขึ้น

ผมพักผ่อนน้อยลงหรือผมนอนดึกมากขึ้น

ผมกินข้าวน้อยลงหรือผมมีเงินกินข้าวน้อยลง

ผมคอแข็งขึ้นหรือผมดื่มเหล้าบ่อยขึ้น

ผมตามข่าวฟุตบอลน้อยลงหรือผมเลิกแทงฟุตบอล

ผมแต่งตัวแย่ลงหรือมีคนแต่งตัวเหมือนผมมากขึ้น

ผมพูดไม่เหน่อหรือคนรอบข้างทำให้ผมพูดไม่เหน่อ

ผมเดินน้อยลงหรือผมนั่งรถมากขึ้น

ผมไม่ดู NBT หรือ ThaiPBS มีเนื้อหาดีกว่า

ผมไม่ใส่เสื้อสีแดงหรือผมไม่ชอบ น.ป.ช.

ผมไปพันธมิตรหรือผมไปซื้อของที่ระลึก

ผมเลิกเล่น MSN หรือผมไม่มีอินเตอร์เน็ต

ผมไม่เล่น Hi5 หรือผมไม่ชอบถ่ายรูปตัวเอง

ผมไม่ดูละครหรือผมกลัวติดละคร

ผมชอบดูรายการมหาลัยพลาซ่าหรือผมแค่อยากเห็นหน้าใครบางคน

ผมไม่มีแฟนหรือผมไม่เอาใครเป็นแฟน

นวนิยายรักเนื้อหาไม่จริงใจหรือผมไม่จริงใจกับความรัก

ผมทำดีกับคนอื่นหรือผมต้องการให้คนอื่นมองผมเป็นคนดี

ผมคิดมากขึ้นหรือผมพูดน้อยลง

ผมเขียนเก่งขึ้นหรือคนอ่านไม่รู้เรื่องเยอะขึ้น

                                                                                                                                                                                         .จำจักร.

 

 

ปัจฉิมลิขิต

ตัวปลอม ปลอมมา

 

 

06 aprile

ช่างหัว(ของ)ผม

 
 
 
เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสขี่รถโดยไม่มีจุดหมายอยู่แถวๆ บ้านของผมเอง
มันคงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ประการใด ถ้าหากรอบปีที่ผ่านมา
ผมอยู่บ้านมาโดยตลอด แต่เป็นเพราะว่าการไม่ได้อยู่บ้าน
เป็นเวลาหลายๆ วัน ทำให้ไม่ค่อยจะมีโอกาส ขี่รถเล่น สักเท่าไร
 
ทุกอย่างเปลี่ยนไป ผมเชื่อเอาเองโดยไม่ได้ถามใครในระแวกนี้
ต้นไม้บางต้นใหญ่โตขึ้น กลับกันบางต้นกลับหายไป
บ้านถูกปลูกขึ้นใหม่ โดยที่ผมก็ไม่ทราบแน่ว่าเจ้าของบ้านเป็นใคร
ถนนบางจุดเกิดเป็นหลุมบ่อ ผมเกือบจะไม่ทันระวัง แต่ก็ยังไวพอที่จะหักหัวรถหลบมา
เพื่อนบ้านในวัยเดียวกันกับผม ที่เคยขี่รถเล่นกันอยู่เมื่อปีที่แล้ว
ขี่รถสวนกันมากับผม คนที่นั่งซ้อนท้ายมันเป็นผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง
"แฟนกู...." เออ ปีที่แล้ว มึงยังไม่มี
 
ผมคงจะไม่คิดอะไรมาก จนผมขี่รถมาถึง ร้านตัดผม
ร้านที่ผมตัดมาตลอด สมัยที่ผมต้องตัดผมอยู่ทุกๆ เดือน
ร่วมทศวรรษเต็มๆ ที่ผมต้องมาใช้บริการที่ร้านนี้
แต่พอผมเลิกตัดผมมาปีหนึ่งแล้ว
ผมรู้สึกตกใจ เมื่อเห็นป้ายฟิวเจอร์บอร์ดสีเขียว
เขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน ตัวโตว่า 'เลิกตัดแล้ว'
ผมขี่รถผ่านมาแล้ว แต่รู้สึกเหมือนยังไม่แน่ใจสายตา
จึงจอดรถ และหันกลับไปมอง ใช่! ไม่ผิด 'เลิกตัดแล้ว'
บอกตรงๆ ว่าหากร้านตัดผมนี้ยังคงเปิดอยู่
ผมก็คงจะไม่ได้ตัดอยู่อย่างปีที่ผ่านมา หรือบางทีอาจจะเข้าไปตัดในสักวันก็ตาม
แต่ก็คงจะไม่ถี่เท่าเดือนละครั้งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
แต่ไม่รู้เพราะอะไร ทำไม ผมถึงอาลัยอาวรณ์กับมันจัง
 
เมื่อกลับถึงบ้าน ผมก็ยังคิดถึงร้านตัดผมที่ประกาศเลิกตัดอยู่
ด้วยเหตุผลประการใด
เจ้าของร้านซึ่งเป็นช่างตัดคนเดียวในร้าน
แกไปไหน แกได้งานใหม่ แกป่วย แกถูกหวย หรือแกจะไม่อยู่ซะแล้วหรือเปล่า
ผมไม่สามารถสรุปผลออกมาได้เลย
 
ในโต๊ะอาหารมื้อเย็น ผมเล่าเรื่องนี้ให้แม่ของผมฟัง
แม่พูดกลับมาว่า "ทำไม ไม่จอด แล้วลงไปถามเค้าล่ะ สงสัยนักน่ะ"
ผมนึกในใจ ใช่ ทำไม ทำไมผมถึงไม่จอดรถแล้วลงไปถามเค้าว่าทำไมถึงได้เลิกตัด
ทั้งๆ ที่ผมก็เคยมีความสนิทสนมกับเค้ามาก่อน
ทั้งๆ ที่ผมก็เคยได้ชื่อว่าเป็น ลูกค้าประจำคนหนึ่ง
แต่เพราะเวลาแค่ปีเดียวที่ผมไม่ได้ก้าวเข้าไปในร้าน และไม่เคยจะไปใช้บริการอีก
เหตุผลเพียงเท่านี้เองหรือ ที่ผมไม่กล้าจะจอดลงไปถาม
ไม่กล้าที่จะรับรู้ข่าวคราวของคนเคยรู้จักคนหนึ่งโดยการเข้าไปไถ่ถามเอง
แต่ต้องการรู้ข่าวคราวของเค้า โดยที่รู้จากคนอื่น
 
"อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปทั้งนั้นแหละ ไม่แปลกหรอก ไอ้ที่ไม่เปลี่ยนสิ แปลก"
แม่พูดขึ้น ขณะที่ผมคิดอะไรอยู่เพลินๆ
ใช่ อะไรก็เปลี่ยนไป สิ่งที่เราคุ้นเคย ใกล้ชิด ผูกพัน หรือความรู้สึกที่มีต่ออะไรสักอย่างก็ตาม
หากสักวันมันเริ่มจะไม่เป็นแบบนั้นแล้วก็ตาม
ทำไมด้วย ที่เราจะต้องกลัว กลัวว่ามันเปลี่ยนไป ทั้งๆ ที่มันก็เปลี่ยนไปแล้ว
ทำไมด้วย ที่จะต้องคอยแก้ตัวด้วยคำว่า ยังเหมือนเดิม
ทำไมด้วย ที่เราจะต้องรู้สึกไม่กล้าที่จะถามไถ่ด้วยตัวเอง เมื่อเวลาที่อยากรับรู้ข่าวคราวอะไรสักอย่าง
จากคนที่เราเคยผูกพัน แต่มักจะใช้การฝากถามแทนโดยไม่ต้องการให้เค้ารู้ว่าเราเป็นคนต้องการที่จะรู้
 
เมื่ออิ่มอาหารมื้อเย็นแล้ว ระหว่างที่ผมเก็บจานในโต๊ะเพื่อจะนำไปล้าง
แม่พูดขึ้นว่า
 "เมื่อก่อนอยู่บ้านไม่เคยเล้ย ไปอยู่หอปีเดียว ชินซะแล้วสิ กินเองล้างเอง"
ผมยิ้มที่มุมปาก คิดในใจ เออ! ผมก็ยังเปลี่ยนไปเลย
ผมหันกลับมาพูดกับแม่
 "เปล่าแม่ จะเอาไปวางไว้เฉยๆ แม่อย่าลืมมาล้างด้วยล่ะ"
 
                                                                                      .จำจักร.
 
 
                           ..แด่..
                      โก๊เสรี (ทรงเดิมพี่)
 
                       ..ปัจฉิมลิขิต..
    ผมเพิ่งจะตื่นนอนครับ ตั้งแต่วันนั้นผมหลับอยู่ในวงแหวนสีเทา
                  อยู่ดีๆ ก็มีคนมาสะกิดผม
 
 
02 dicembre

วงแหวนสีเทา

 
เสมือนคนใจร้อนกำลังหลับไหล
 
เสมือนคนใจเย็นกำลังโมโหที่สุดในชีวิต
 
ฉันไม่เห็นล่องรอยเท้าของใครนอกจากฉัน
 
ฉันไม่ได้ยินเสียงหวีดวุ่น
 
ฉันไม่ได้กลิ่นของสิ่งมีชีวิต
 
ฉันนั่งทอดน่องกระดิกนิ้วเท้าไม่เป็นจังหวะ
 
ดวงตาที่ทำงานล่วงเวลาสดใสกว่าหยดน้ำข้างแก้วกาแฟ
 
ไม่นานนักฉันไม่สามารถหารอยเท้าของตัวเองพบ
 
ไม่นานนักฉันได้ยินเสียงหวีดวุ่นจนอยากอาเจียร
 
ไม่นานนักฉันได้กลิ่นคาวมนุษย์ฉันอาเจียรออกมาเป็นความจำเจ
 
ไม่บ่อยครั้งนักที่ฉันจะนั่งมองความเปลี่ยนแปลงของอนาคต
 
คงเป็นเพราะก่อนตื่นนอนของที่นี่ดูน่ารักกว่าที่ฉันคิด
 
แต่เมื่อที่นี่ตื่นฉันก็ลุกขึ้นและเดินจากไป
 
ไม่อยากให้ภาพเก่าของที่นี่ฉาบภาพนี้ของที่นี่เสียเลยจริงๆ
 
                                                                                              .จำจักร.
 
 
            ..แด่..
   ณ อนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
         06:38:21
         02/12/50
 
       ..ปัจฉิมลิขิต..
   ขอโทษที วันนี้ ไม่ได้เมา
 
 
11 novembre

ไม่พบข้อมูลในหน้านี้

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
บางสิ่งบางอย่าง สำหรับคนบางคนมันมิใช่เพียงแค่หนึ่ง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
10 settembre

ในหนึ่งวัน

 
 คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาเช้า....เราเจอกันบนรถเมล์
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาเที่ยง....เราทานข้าวร้านเดียวกัน
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาบ่าย....เราเดินสวนกัน
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาเย็น....เราติดฝนใต้ตึกเดียวกัน
 
คงไม่ได้มีอะไร
 ในเวลาเดียวกัน....เรามองกันอย่างแปลกใจ
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาใกล้ๆกัน....เราเผลอยิ้มให้กันอย่างแปลกใจ
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาฝนหยุด....เรานั่งรถเมล์กลับพร้อมกัน
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาพลบค่ำ....ฉันคิดถึงใครก็ไม่รู้ที่ฉันเจอ
 
 
...คงไม่ได้มีอะไรแค่เพียงวันหนึ่งวันของฉันที่ผ่านไป...
 
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาที่ตื่น....ฉันพบว่าฉันฝันถึงคนที่ฉันเจอ
 
 
...แต่คงจะต้องมีอะไร ในเวลาที่เราได้พบกันอีกสักครั้ง...
 
 
คงจะต้องมีอะไร
ในวันรุ่งขึ้น....เธอเดินจูงมือกับใคร
 
คงจะมีอะไร
ในเวลาเดียวกัน....เธอกระเซ้าเย้าแหย่กับเขา
 
คงจะต้องมีอะไร
ในเวลาใกล้ๆกัน....เธอรีบหลบตาฉัน
 
คงไม่ได้มีอะไร
ในเวลาที่เราเจอกันครั้งต่อๆไป....ฉันจะหลบตาเธอ
 
 
...คงจะไม่เป็นไร ตราบใดที่ในมือของฉันยังมีแก้วใสๆ และน้ำสีทองอ่อน
ทำให้ฉันยังอบอุ่น อยู่ใต้แสงไฟนีออนสีขุ่นกับเพลงเพราะๆที่มีให้ฟังไม่รู้จบ...
                                                                                                             .จำจักร.
 
 
 
 
 
 
                      ..แด่..
            คุณ คุณ คุณและก็คุณด้วย
 
                  ..ปัจฉิมลิขิต..
  ขอบคุณครับสำหรับคนที่ตอบคำถามกันมาใน ย้อน
 
 
Nessun album fotografico.
Nessuna categoria in uso.